Kaçıp Gidesimiz Var Artık!

Yazıp yazıp siliyorum, ne yazılır ki yaşananların üstüne.. Hem sana böyle kötü haberleri yazmak istemiyorum, hem de ilerde okumak nasip olursa insanlar ne zorluklardan geçti bil istiyorum..

Sen 26 aylıksın, ben 28 yaşındayım bu tarifsiz acı yaşanırken..

Ahh annem ahh can kuzum, 13.03.2016 ygs sınavının olduğu gün öyle bir acı yaşadı ki Ankara :( 

Ankara'nın göbeği Kızılay Güvenpark'ta bi patlama yaşandı 18:45'de.. Medyaya göre 37 idi hayatını kaybeden sayısı ama bence çok daha fazlaydı.. 

O gün bende sınava girdim kendimi denemek istedim, sende benimle birlikte çok erken uyandın.. Üstünü değiştirdim, kendim hazırlandım.. Seni odaya getirdim oyuncaklarınla oyna diye 'ben işimi bitirip hemen gelicem annecim' dedim sana, çıktım odadan geç kalacaktım.. Sonra, öpmedim kuzumu ama şimdi tekrar yanına girersem ağlayabilir girmeyim en iyisi dedim, halan yanına gelince de çıktım evden.. Giderken içime dert oldu öpmeyişim..

Sonra otobüsle Kızılay'a geçip patlamanın olduğu durakta indim metroya girdim, metro ile de sınav yerime gittim.. Sınav çıkışı tekrar metro ile Kızılay'a geçtim alışveriş yaptım dolandım biraz..Daha işim vardı ama saat 14:10 falandı 'kuzumu özledim, durmaz belki gideyim artık' diyerek bindim otobüse eve geçtim.. Yaklaşık 3 saat sonra da patlamanın haberleri çıktı Tv.de.. Nasıl sızladı içim anlatamam.. Ben bugün seni öpmeden çıktım, ve döndüğümde senin 'annemm' diyerek uzun uzun bana sarılışın geçti hemen aklımdan.. Ya dönmeseydim?? Şükür dedim, çok şükür ama sevinemedim bile doğru düzgün.. Çünkü benim gibi çıkıp evine, çocuğuna, eşine, ailesine dönemeyen çok insan vardı.. Hele 16-19-20-21 yaşlarındaki o gencecik fidanlar.. Hiç suçları yokken, durakta otobüs beklerken canlarından olan masum insanlar... 

İnanmak zor annecim, sabretmek, umut etmek bile zor artık.. Ateşin düştüğü o evlerdeki acıyı düşünemiyorum bile..

Bi önceki yazımda olduğu gibi yine siz kuzuların geleceği için çok korkuyor ve endişe duyuyorum.. Üstünden sadece 25 gün geçmişti çünkü o acının.. Dua dua dua, başka elden bir şey gelmiyor maalesef... 

Allah seni hayırlısı ile büyütmeyi, bizlere de hayırlısı ile büyüdüğün günleri görebilmeyi nasip etsin bebeğim..

Seni seviyorum annecim..